Bridget Conlon tarafından 2003 yılında yapılan bu araştırma, kendine zarar verme davranışı ile sosyal izolasyon olgusunu ele almıştır. Self ınjury derinlemesine çalışılan ve çalışılması gereken bir konudur. Bu kadar ilkel ve bireyin kendisine yönelik bu sıra dışı tutumu sadece sosyal izolasyon olayıyla açıklanabilecek bir şey değil, belki de sadece zaten var olan bu ilkel mekanizmayı daha çok azdıran ve şiddetlendiren bir etkendir diye düşünüyorum.
Durkheim 1951 yılında , intiharla ilgili yaptığı çalışmalarda, bireylerin kendilerine yönelik yıkıcı davranışlarında sosyal izolasyonun önemli bir rol oynadığını saptamıştır. Sosyal izolasyon sosyal desteğin karşıtıdır.
Yani sosyal destek sosyalliğe denk düşer. Sosyal izolasyon iki nedenle bedensel yıkıcı davranışlara sebep olur. Bunlardan birincisi, bireyin izole yaşaması ile toplumdan kaçması, uzaklaşması, sosyal destekten mahrum kalmasıyla birey daha hızlı bir şekilde bunalıma girebilir.
Burada sosyal destekten kastımız ilgi, alaka, sevgi, önemli hissetme ve hissettirilme gibi ihtiyaçlar ciddi anlamda kesintiye uğrar. Bireyin varlığı ötekinin varlığına ve etkileşimine muhtaç olduğuna göre , ötekinden gelen akış kesildiğine göre ''ben'' kime göre ''ben''dir.
Diğer ise sosyal destek , bireyin bunalımı ile birey arasında bir tampon vazifesi görmektedir.
Sosyal olmayan birinin normal bulunmadığı gibi, sosyal destekten de yoksun olmak demek bireyin küçük problemleri bir daha şiddetli algılamasına, yaşamasına ve bu küçük problemlerin kalıcı hale gelmesine neden olabilmektedir.
İzole olmuş kişiler, yaşamsal problemler karşısında geleneksel ve alışıldık olmayan şekildeki yöntemlere başvururlar; kendine zarar verme gibi.(Harry 1983),