C.’nin ailesine yakın yaşamayı tercih etmesi, onun da yakınlık ve destek aradığını düşünmeme yol açtı. Bu vakayı değerlendirirken, N.’nin yakınlık arayışı belirginleştikçe C.’nin kendi yakınlık ihtiyacını dile getirecek alanı bulmakta zorlanmış olabileceğini düşündüm. Dışarıdan biri yakınlaşan, diğeri uzaklaşan iki eş görünüyordu. Görüşmelerde her ikisinin de yakınlık istediği, ancak bunu farklı biçimlerde ifade ettiği üzerinde durduk.
İlk yıllarda eşler birbirlerini tanıdıklarını düşünseler de henüz dile gelmemiş ihtiyaçları olabilir. Bu ihtiyaçların karşılanmayacağı korkusu, “Yol yakınken ayrılmak lazım” düşüncesini güçlendirebilir. Boşanma evliliğin hukuken sona ermesidir. Ruhsal olarak ayrılmak ise ilişkiye bağlanan beklentilerin ve birlikte kurulan gelecek düşüncesinin zamanla değiştiği ayrı bir süreçtir.
Bu dönemde ayrılık düşüncesine öfkenin yanı sıra korku ve kaygı da eşlik edebilir. Eşler aynı konulara dönüp ilerleyemediklerini hissettiklerinde evlilikte kilitlenme duygusu yaşayabilirler.
İlişki zaman içinde değişir. Bir dalga yükseldiğinde hemen bir sonuca varmaya çalışmadan suyun üzerinde kalabilmek, konuşmaya daha sakin bir anda dönmeyi kolaylaştırabilir. Eşler kendi duygularını düzenlerken birbirlerinin sakinleşmesine de destek olabilirler.
İlişki içinde şu beceriler üzerinde durulabilir.
- Öfke yükseldiğinde bunu fark etmek ve öfkeyi yönetebilmek.
- Birbirini daha yakından tanımak için zaman ve alan açmak.
- Sevgiyi sözle, ilgiyle ve gündelik davranışlarla görünür kılmak.
- İlk yıllarda güç mücadeleleri yaşanabileceğini fark etmek ve haklı çıkma çabasından ortak çözüm arayışına yönelmek.
İlişkiye emek vermek bazen zor bir konuyu açıkça konuşmayı, bazen de konuşmaya ara verip sakinleşince yeniden dönmeyi gerektirir. Eşler iletişim, sınırlar ve ortak sorumluluklar üzerinde birlikte çalışmak istediklerinde aile danışmanlığını değerlendirebilirler.