Hastalık belirtileri, kişinin baş etme kapasitesini zorlayan güçlüklerle birlikte görülebilir ve profesyonel destek ihtiyacına işaret edebilir. Bununla birlikte yeme bozukluklarını yalnızca ruhsal ihtiyaçlar veya içsel çatışmalarla açıklamak yeterli değildir; biyolojik, psikolojik ve sosyal etkenler birlikte değerlendirilmelidir.
Yeme bozukluğu yaşayan bazı bireylerde, özellikle bulimia nervoza söz konusu olduğunda, yeme tutumları ile diğer insanlarla ilişki kurma biçimleri arasında paralellikler psikodinamik açıdan araştırılabilir. Ancak yeme davranışlarının tekrarlayıcı olması, tek başına obsesif-kompulsif bozukluk bulunduğunu göstermez.
Biriktirme davranışları, yakınlık kurma ihtiyacı veya ayrılmakta zorlanma gibi özellikler varsa bunlar kişinin kendi öyküsü içinde değerlendirilir. Arkadaşlıkları ya da nesneleri biriktirmek, yeme bozukluğu yaşayan herkes için geçerli bir özellik değildir. Bazı psikodinamik yorumlarda yeme ve çıkarma döngüsü ile ilişkileri sürdürmekte yaşanan güçlükler arasında benzetmeler kurulabilir; bu benzetmeler kanıtlanmış, herkese özgü mekanizmalar olarak kabul edilmemelidir.
Yakınlık Kurma ve İçselleştirme Güçlükleri
İçselleştirmek, psikodinamik yaklaşımda ilişkisel deneyimlerin kişinin iç dünyasında anlam kazanmasıyla ilişkilidir. Yakın ilişki kurabilmek ve ilişkide kendisi gibi davranabilmek bu çerçevede ele alınabilir. Yeme bozukluğu yaşayan bazı bireyler duygularını düzenlemekte zorlanabilir; ancak duygu değişimleri tek başına kişinin yaşamı veya ilişkileri içselleştiremediğini göstermez.
İlişkilerde yoğun ilgi ve güvence arayışı, karşılıklı ihtiyaçların anlaşılmasını zorlaştırabilir. Bu durumu “ilgi oburluğu” veya bencillik olarak tanımlamak yerine, kişinin yakınlık kurarken yaşadığı kaygıları ve karşılanmasını beklediği duygusal ihtiyaçları anlamaya çalışmak daha uygundur.
Geçmişte karşılanmamış duygusal ihtiyaçlar, bazı bireylerin yetişkinlikteki ilişkilerinde de önem taşıyabilir. Kişi kendi ihtiyaçlarıyla yoğun biçimde meşgul olduğunda karşısındaki insanın ihtiyaçlarını fark etmekte zorlanabilir. Bu olasılık kişiye özel değerlendirilir; yeme bozukluğu tanısından hareketle narsisistik özellikler veya belirli bir kişilik yapısı olduğu sonucuna varılamaz.
Bazı kişiler bir yandan yakın ilişki kurmak isterken diğer yandan yakınlığın getirdiği kaygı nedeniyle geri çekilebilir. İlişki kurmayı istemek ile bundan endişe duymak aynı anda yaşanabilir. Psikodinamik yaklaşım bu yaklaşma ve uzaklaşma örüntüsünü araştırabilir; ancak ilişkileri “doldur boşalt” biçiminde tanımlamak, kişinin yaşantısını tek başına açıklamaz.
Yeme Bozukluklarında Aile İlişkileri
Psikodinamik bakışta besinlerin bedene alınması ile ilişkisel deneyimlerin benlikte yer edinmesi arasında simgesel benzetmeler kurulabilir. Bu, psikolojik bir yorumdur; sindirim ve besin emiliminin tıbbi açıklaması değildir. Yeme bozukluğu yaşayan kişinin ilişkilerinin ne kadar derin veya doyurucu olduğu, tanısından bağımsız olarak kendi deneyimleri üzerinden anlaşılmalıdır.
Anneyle ve diğer bakım verenlerle ilişkiler, kişinin öyküsüne göre değerlendirilebilir. Bununla birlikte yeme bozukluklarını annelerin tutumlarına bağlamak veya anneleri obsesif, depresif, kuralcı ya da otoriter olarak genellemek doğru değildir. Aile üyeleri, uygun biçimde desteklendiklerinde tedavi sürecinde önemli bir destek kaynağı olabilir.