Ayinler kitabı, kurban edimlerinin, müziğin, cezaların ve yasaların hep aynı amaca hizmet ettiği bu amacın da düzeni kurmak, olduğunu öne sürüyor. Euripides’in Medeia sında insan yerine insan kurban etme ilkesi en yalın biçimiyle ortadadır. Aşığı lason tarafından terk edilmiş olan Medeia nın öfkesinden korkan süt anne, öğretmene çocukları annesinden uzak tutmasını söylüyor: Biliyorum birini kurban etmeden dinmeyecek öfkesi. Hiç olmazsa düşmanlarından birini kurban etse! Öfkesinin aslı hedefi olan Medeia, onun yerine kendi çocuklarını koyar. Denecektir ki bu delice hareket ile bizim gözümüzde ‘dinsel nitelemesini hak eden şeyler arasında ortak bir yön olamaz.
Aias gibi Medeia da bizi şiddetin en ilksel hakikatine götürüyor. Doyurulmayan şiddet birikmeye devam eder ve öyle bir an gelir ki taşar, çevresine en yıkıcı zararları verir. Kurban edimi işte o taşma anında kendiliğinden olup bitecek olan değiştirme ve yerine başkasını koyma işlerliğini denetim altında tutup ‘doğru’ tarafa yönlendirmeye çalışmaktadır. Kurban ediminin işlevi, iç şiddeti yatıştırmak, çatışmaları önlemektir
İlkel toplumlarda şiddete karşı belirleyici bir çözüm, denge bozulduğunda kullanılacak şaşmaz bir iyileştirme yöntemi yoksa,tedavi önlemlerinin tersine, koruyucu önlemlerin birinci sırada rol oynayacağı düşünülebilir. Yani kurban sunumu şiddete karşı mücadelede bir korunma aracı olma özelliğini kazanıyor. Kurban kimilerine göre şiddet tohumlarının gelişmesini önlüyor. İnsanların intikamı etkisiz hale getirmesine yardımcı oluyor. Kurban geleneğinin bulunduğu toplumlarda her zor duruma kurbanla karşılık verilmekle birlikte belirli bunalımlar vardır ki onlar özellikle kurban gerektiriyor. Bunlar her zaman topluluğun birliğini tehlikeye atan, anlaşmazlıklara ve uyuşmazlıklara dönüşen bunalımlar. Bunalım ne kadar derinse kurbanında o kadar ‘değerli’ olması gerekiyor. Bununla ilişkili olarak 14 yaşındaki kendine zarar veren (self ınjurer) ergenin söyledikleriyle ilksel ve modern topluluklarda bunalımın derecesi arttıkça kurbanın değerliliğinin artması gerekliliği arasındaki benzerlik dikkat çekicidir. Bu ergen kendi bedenine maket bıçağıyla keserek zarar veriyordu. Maket bıçakları için ‘onlar benim elim ayağım her şeyim’ demekteydi. Vücudunun bir takım bölgelerini değer sınıflandırılmasına koyuyordu. Kollarının önemi çok fazla değildi ve en çok ve sık zarar verdiği yerlerde o bölgelerdi .İkinci önemli olan yer bacakları idi. Kollarından sonra, zarar verdiği ikinci bölge idi. Bilekleri önemli idi çünkü o bölge daha tehlikeli idi ve nihayet boynuna gelince orası en değerli önemli beden bölgesi idi. Çünkü içindeki, sıkıntı, acı, bunalım, şiddet, öfke vs gibi duygular eğer çok yükselir ve kollarını ve bacaklarını keserek geçmezse bu sefer son çare boynu idi, yani o en son ve en değerli olan yerdi ve büyük maket bıçağını da boynu için saklıyordu. Çünkü şu anda büyük maket bıçağını kullanamazdı ,çünkü o çok can yakıyordu oysa ki şu anda sadece kollarını ve bacaklarını küçük daha az can acıtanla kesiyordu ve onlar yeterli idi.
Sanki sıkıntı arttıkça onunla orantılı olarak kan akıtmak gerekiyordu. Sıkıntı arttıkça akan kanın fazlalaşması gerekiyor ve onu ancak engelleyecek olanın bu olduğu düşünülüyordu. Burada bu ergenin söylediklerini bu ilkle kabilelerdeki kurban edimi ve kurbanın değeri ile ilişkilendirebiliriz. Burada ki ergen aslında bunalım, içindeki açmaz ve çıkmaz ne kadar büyük olursa şiddeti oranında bedeninin değerli ’zarar verdiğinde ölümcüllüğü yüksek’ beden bölgesini adeta sınıflandırmıştır. Yani ilkle toplumlardaki toplumsal bunalım, şiddet ve musibet ne kadar baş edilemez olursa kurban değerli olmalı mantığıyla paralel gitmektedir. Acının şiddetini toplumsal olandan bireysel olana indirgediğimizde içsel olan ne kadar anlaşılamaz ve tasarımı güç ve baç edilmesi zorsa fiziksel acının şiddeti o kadar artmalı ki birbirini dengeleyip ruhsallık dengelenebilsin ve herhangi bir kopuşa, dağılmaya gitmesin yani ruhsallıkta bir homoestasis (denge) sağlansın. Toplumsal düzen ve kaos a karşı verilen kurban da tıpkı ruhsal dengeyi sağladığı gibi o toplumdaki dağılmayı ve düzensizliği dolayısıyla toplumsal kopuşa engel olunabilinsin.
Euripides'in İon adlı tragedyası, kanın iki niteliğini, başka bir deyişle şiddeti etkileyici bir biçimde örneklendiren yapıtlardandır. Kraliçe Kreusa, kahramanı olağanüstü bir tılsımla öldürmeyi düşünmektedir. Aynı kandan, Gorgon kanından, iki damlayla .Bunlardan biri ölümcül bir zehir, diğeri ise panzehirdir. Kraliçenin yaşlı kölesi sorar: Peki, tanrıçada bu ikisi nasıl bir araya gelmiş?