Kendine zarar verme davranışı, bazı kişiler için yoğun duygusal sıkıntıyla baş etme ya da söze dökmekte zorlandıkları bir deneyimi ifade etme çabasıyla ilişkili olabilir. Bu davranışın anlamı kişiden kişiye ve aynı kişi için zaman içinde değişebilir.
İnsan, var olmak kadar varlığını hissetmek için de birtakım dayanaklara ihtiyaç duyar. Bu dayanakları bazen başkalarıyla ilişkilerinde, bazen de kendisine hem çok uzak hem çok yakın gelebilen kendi bedeninde arar. Bazı insanlar için bu varoluş mücadelesi öylesine çetindir ki yaşadıklarını anlamlandırma çabaları, dışarıdan bakanlar için anlaşılması güç biçimler alabilir.
Psikodinamik açıdan bakıldığında, bazı kişiler kendilerine uzak ya da duygusal olarak donuk hissettikleri anlarda, bedenleri aracılığıyla yeniden kendileriyle temas kurmaya çalışabilir. Bu yorumda bedensel acıya yönelme, kişinin kendini canlı hissetme ya da yoğun duygularla baş etme çabası olarak anlaşılabilir. Kişi o anda yaşadığı sıkıntı üzerinde yeniden kontrol kazanmaya çalışıyor olabilir.
Bu çerçevede kişi, kimliğini bedenine yansıtarak oradan edindiği izlenimlerle kendilik hikâyesini yeniden kurmaya çalışabilir. Beden, benlik ve kimlik arasındaki bu ilişki, derinin bedeni, bedenin de kimliği kuşattığı iç içe katmanlar benzetmesiyle anlatılabilir. Yazarın «beden belleği» kavramıyla işaret ettiği şey, geçmişte söze dökülememiş ya da hatırlanması güç yaşantıların bugünkü beden deneyiminde nasıl anlam kazanabildiğidir. Bir başka yorumla kişi, kendi hikâyesini bedeni üzerinden yeniden anlatmaya ve ona görünür bir biçim vermeye çalışır. Yazar, kişinin tarihinin bedene yazılması ve bu hikâyenin sonraki kuşaklara aktarılması düşüncesini bir benzetme olarak kullanır. Bu açıdan kendine zarar verme, kimi zaman söze dökülmesi güç bir yaşantının bedensel ifadesi olarak yorumlanabilir.